Poprzednio...
- Kim jesteś? - Mów mi Irzu.
Nie mogę go stracić. Co weźmiesz w zamian?
Musisz stać się moją bronią.
Czego chcesz?
Wiem, jak się stąd wydostać, ale nie zrobię tego sama.
Jako burmistrz muszę zadbać, by Defiance było spokojne i produktywne.
Mogłabyś mi w tym pomóc.
- Przyjmiesz pozycję szefa sztabu? - Zwracam ci pieniądze, vizu.
- Mamo, kazałaś pobić Skevura? - Brak ci siły i brutalności,
by robić to, co należy.
Przejęłam interesy rodziny.
Popłyńmy do Limy, znajdźmy większą łódź
- i popłyńmy prosto na Antarktydę. - Defiance.
- Co? - Muszę jechać do Defiance.
Podaj swoje imię.
Sierżant Fry Poole. Od trzech miesięcy stacjonuję w Defiance.
Powiedz mi, sierżancie, co sądzisz o ponownym włączeniu sieci utrzymania?
Odnowienie sieci to super sprawa.
Nie mów "super sprawa".
To ważne, że sieć znowu stoi.
"Stoi"? Naprawdę?
Ponowne włączenie sieci utrzymania to ważne osiągnięcie.
- Ale prawda...? - Ale prawda jest taka, że...
to tylko bariera.
Mur.
Każdy, kto spróbuje przejść tę przełęcz, będzie musiał zmierzyć się z nami,
mną i moimi braćmi i siostrami broni.
Jesteśmy gotowi oddać życie w obronie tego miasta.
Dobra robota, Poole.
Zrobimy jeszcze dokrętki i kończymy.
Pojazd dwa kliki stąd.
- Kontrola, mamy nieplanowany przyjazd. -Potwierdzam.
Zatrzymajcie ich.
- Czemu stanęliśmy? - Ostatnia szansa na zmianę zdania.
Możemy zawrócić i pojechać na jakąś fajną plażę
- z pysznymi drinkami i pięknymi falami. - Mówiłam ci, że muszę tu być.
Może za 3000 kilometrów powiesz czemu.
- Za 3000 kilometrów cię zastrzelę. - Oboje wiemy, że wolisz noże.
- Co ty robisz? - Tak zwany rekonesans.
Republika nieźle się tu okopała.
Musimy jechać dalej.
Nawet przywrócili sieć utrzymania.
Wybacz, młoda, ale to kiepski moment.
Co ty wyprawiasz?
Są w zasięgu strzału.
Spokojnie.
Zatrzymaj się!
- No dobra. - Wyłącz silnik i wyjdź z samochodu.
Przepraszam, wcisnąłem nie ten pedał.
Witam panią kapitan. Rozumiem, że pani tu dowodzi.
- Na to wygląda. Mówcie mi Berlin. - Berlin, jestem Nolan.
- Z tyłu same brudne ciuchy. - Mamy mało bagażu.
Będziecie go mieć jeszcze mniej.
No dobra, wielkoludzie. Trzymaj.
Oddamy ci go, jak wyjedziesz z miasta.
Pokaż mi noże.
To miotacz Bartha. Jesteście z Angel Arc?
Odwiedziliśmy to miasto. Jako turyści, nic więcej.
Co was sprowadza do Defiance?
Skoro pytasz, w pewnym sensie zwiedzamy stare kąty.
Byłem tu stróżem prawa.
Przed okupacją.
Nolan.
- Mogłam się domyślić. Słyszałam o tobie. - Ja słyszałem o Berlinie.
Zawsze chciałem go zwiedzić.
- Czyli ta Iratjanka to... - Irisa.
O tobie też słyszałam.
Ręce do góry.
- Nie lubi, jak się ją dotyka. - Będę delikatna.
Ręce w górę.
Wiesz, całkiem nieźle mi idzie czytanie po iratjańsku.
- Oddawaj to. - Irisa, nie!
- Na ziemię, już! - Dobra, dobra.
Irisa to piękne imię.
Będzie ładnie wyglądać na raporcie z aresztowania.
Nie ma to jak w domu.
Słyszałam od Raigi, że sprzedałeś konsygnatariuszowi w Cedars
200 płyt Semma Cru.
- Tak. - Musisz donieść przesyłkę na wóz,
- zanim odjedzie transport. - Zajmę się tym, mamo.
Wybieram się na bazar.
Zaczął się sezon na lilie Zhurizo.
Favi Grizhal obiecał mi pierwsze kwiaty.
Mamo.
Musisz siedzieć tak blisko?
Dzieci są takie czułe na punkcie swojej przestrzeni.
Od kiedy twoja mama przejmuje się twoim biznesem muzycznym?
- Wysyłasz tylko płyty do Cedars, prawda? - A co innego miałbym wysyłać?
Nie jestem głupia, Alak.
Wiem, co mówił mój ojciec o interesach twojego ojca.
- O hazardzie, pożyczkach i narkotykach. - Dobra.
- Uspokój się. - Myślę, że pomagasz mamie,
bo twój ojciec siedzi w więzieniu.
To nieprawda.
- Chcę ci wierzyć, ale mi uciekasz. - Nie uciekam.
Przestań się mnie czepiać.
Wiesz, czasami bywasz...
Taka ludzka.
To nasz fanatyk?
Będzie dla nas zabijał? Przyda nam się jako broń?
Nazywa się Karulot i ma świra na punkcie Boga.
Po śmierci brata w Bitwie o Kansas dołączył do Żołnierzy Drogi.
Trafił tu, bo o raz za dużo krzyknął "Śmierć dla Sutso".
Prawdziwy wierzący.
Chyba czas, by nasz młody przyjaciel poparł swe poglądy ostrzem.
Może być niezła zabawa.
Zakara, korzę się przed pobożnym człowiekiem...
Tak jak wszyscy musimy się ukorzyć przed Bogiem.
Piękny poranek na zakupy, Favi Tarr.
W istocie.
Interesy rozwijają się pomyślnie.
Skoro o tym mowa, od teraz ma pani zakaz handlu adreno. Przykro mi.
Niebieski diabeł jest popularny.
Nawet zbyt popularny.
Część moich ludzi w nim zasmakowało. Sprawiają nam problemy.
Przez nich mamy złą sławę.
Nie mogę na to pozwolić.
Jeśli porzucę interesy, inni dilerzy będą chcieli mnie zastąpić.
Chce się pani ze mną kłócić?
Po prostu proponuję, by postąpić zgodnie z ludzką zasadą:
„Lepszy diabeł znany niż nieznany”.
Gdybym chciał diabła, wypuściłbym twego męża z więzienia.
Chwileczkę, to jest myśl.
Mógłbym kazać go wypuścić.
Wróciłby do miasta przed zmrokiem i dzięki pani miłości
mógłby odzyskać utracone imperium zbrodni.
Dobry pomysł?
Bałabym się o jego bezpieczeństwo.
Ach tak?
Są tu żołnierze, którzy służyli u pułkownika Marsha.
Marzą tylko o tym, by pomścić jego morderstwo.
Uważasz, że bezpieczniej będzie trzymać go w zamknięciu?
Na razie tak.
Co mam zrobić z obecnymi zapasami adreno?
Dostarcz je do mojego biura.
- Daj spokój, to bullshtak. - Zaatakowała oficera Republiki.
Bo chciałaś ją skuć.
- Jak każdego potencjalnego przestępcę. - Może ją zwolnij?
- Nie ma mowy. - Obiecuję,
- że nikogo nie skrzywdzi. - Puść mnie i załatw to z burmistrzem.
Dziękuję.
Chodź tutaj!
Nie traktujcie jej za ostro.
Przy okazji, ona nazywa się Irisa.
Wiem.
- Znamy się. - Tommy, potem ci to wyjaśnię.
Na razie muszę iść do tego nowego burmistrza.
Przypilnuj Irisy, dobrze?
Uważaj.
Wygląda na zbyt twardą dla ciebie.
- Nie możesz tego zawetować. - Chcą postawić koję wstydu.
- To barbarzyństwo. - Zadrzesz z kastijskimi kapłanami.
Może lepiej zrób publiczne przesłuchanie.
Indogeni i Iratjanie się oburzą i...
- Wykonają za nas brudną robotę. - Wykonają za nas brudną robotę.
Wspaniale.
Panie burmistrzu?
- Tak, Berlin? - Były stróż prawa chce pana widzieć.
Dziękuję za poświęcenie mi czasu.
Doceniam to.
Nolan?
Amanda.
- Gdzieś ty się podziewał? - Co ty masz na sobie?
- Nie podoba ci się? - Ależ podoba.
Nawet bardzo.
Jestem teraz szefową NeedWant.
Co o tym sądzi Kenya?
Chyba nie zostaliśmy sobie przedstawieni.
Joshua Nolan, oto nasz tymczasowy burmistrz, Niles Pottinger.
A więc to jest nasz niesławny Nolan?
Rzeźnik z Yosemite?
Spokojnie, panie Nolan. Jest pan tu mile widziany.
Proszę to powiedzieć swoim ludziom.
Zamknęli moją towarzyszkę podróży po tym, jak ją pobili pod siecią.
- To nie tak. - Irisa?
Tak, jest ze mną.
- Znalazłem ją w Angel Arc. - Stawiali opór.
Zostawiliście niezły bałagan, gdy opuściliście miasto.
Polityczny bałagan. A także kilka niewyjaśnionych kwestii.
Nolan, to są twoje akta.
Ale jej akta zastrzegł sam pułkownik Galen Marsh. Czemu?
Wiem tyle, co ty. Sam wiesz, jak to jest w wojsku.
Targ.
Leż spokojnie.
Właśnie tak. Bardzo dobrze.
Spójrz na mnie. O tak.
Właśnie tak.
Wiem.
Patrz na mnie.
Już dobrze.
Dobra, mamy cię.
- Mamy dwa trupy. - Razem z nim trzy.
Ktoś wyłączył kamery wokół placu.
Co to jest?
Ktoś rzucił w cywili bombą przenikaczową.
Bombą przenikaczową?
Pasożyty zmienione w broń, kolejny dar Bladej Wojny.
Tej bomby używa się po to, by zasiać terror, by wysłać wiadomość.
Może jeszcze nie skończyli. Mogą chcieć podkreślić swoją wiadomość.
Stróż prawa może liczyć na moją pomoc i moich ludzi.
To nie wystarczy.
Amanda. Dam sobie radę.
Tommy, nawet nie wiedziałeś, co to za broń.
Potrzebujemy kogoś, kto znajdzie winnych i mamy najlepszego tropiciela.
Niech zapracuje na wydostanie córki z aresztu.
Twój były stróż prawa. Zbrodniarz wojenny.
Pomógł nam zwyciężyć Wolgan.
Ścigał Bustera Bullwina przez Burzowy Przełom
i wręczył Starrenowi Dahrtiemu głowę zabójcy jego siostry.
Znajdzie naszego zamachowca.
Gdy ktoś próbuje mnie przechytrzyć,
z reguły marnie kończy.
Nawet jeśli zależy mi na dobru miasta?
Zapomniałem wysłać raport o aresztowaniu Irisy do Nowego Jorku.
Znajdź zamachowca, zanim znów zaatakuje, to może zapomnę o tym na zawsze.
Masz 24 godziny.
Berlin.
- Nie powinienem się tym zajmować. - To kwestia opinii.
Uważam, że się mylisz.
Dziewięć miesięcy temu zastrzeliłem bezbronnego dzieciaka.
Nikt w tym mieście nie chce, bym nosił odznakę.
Musisz to przeboleć.
Od czego zaczynamy?
Te pasożyty żyją pod ziemią.
Im głębiej i ciemniej, tym lepiej. Zacznijmy od kopalni.
Amando.
- Zapomniałaś zabrać mi odznakę. - Przestań, Tommy.
Nolan jest lepszym i bardziej doświadczonym tropicielem.
Masz robić, co ci każe.
To jaki jest plan, szefie?
Wracaj do biura i chroń Irisę za wszelką cenę.
Żołnierzyki Republiki wciąż mogą ją chcieć załatwić.
- Tommy. - Co?
Pożycz mi pistolet.
Jesteś wściekły.
No co ty? Znikasz na dziewięć miesięcy bez pożegnania
- i nawet nie wyślesz pocztówki. - Nie mogę go sięgnąć.
Nie!
Nie, to już się dawno skończyło.
Mam teraz swoje życie.
Tommy.
- Zrobiłam coś strasznego. - Czyli co?
Powiedziałaś Nolanowi?
Nie. To mogłoby go zranić.
- On cię kocha, Iriso. - On mnie widzi jak ludzką dziewczynę.
- Ludzką dziewczynę. To żałosne. - Coś we mnie tkwi!
Coś okropnego i niebezpiecznego. Muszę się tego pozbyć!
Porozmawiaj ze mną.
Komuś musisz zaufać.
Gdy wyjdę z tej celi...
zabiorę cię do kopalni.
Wszystko ci pokażę.
Jakim cudem straciłeś kopalnię?
Republika ją przejęła. Teraz rujnuje cały interes.
Czemu tak robią?
Chcą jak najszybciej wydobyć gulanit,
na wypadek kłopotów z Kolektywem Wotan.
Pottinger płaci górnikom fortunę.
Przez chciwość zignorowali, że pracują w złych warunkach.
Niektórzy zostali ranni.
Część zginęła.
A mimo to machasz kilofem razem z nimi.
A gdzie miałem się podziać?
Ten symbol na górze.
Co chwila go tu widzę. Co on znaczy?
Kastijski symbol „powstań”. Jak powstanie.
Zaczynają rozumieć, ale już za późno.
Nie uda nam się usunąć Republiki z Defiance bez rozlewu krwi.
Nie powinieneś był wracać tu z Irisą.
Nalegała.
Te córki.
Pasożyty to wredne mendy. Nie wiem, czemu ktoś chciał je zabrać.
Zabrać? Co masz na myśli?
Parę dni temu ktoś je stąd wyniósł.
To nie był jakiś twój znajomy, prawda?
Różni się tutaj kręcą.
Ktoś podłożył bombę przenikaczy w środku miasta.
Tak?
Mam nadzieję, że wybuch zabił kilka republikańskich szczurów.
Josef.
Wiem, że jesteś wściekły,
ale w wybuchu zginęła trójka ludzi. To nie byli żołnierze.
Zginęli zwyczajni ludzie.
Jeśli wiesz, kto to zrobił, lepiej nam powiedz.
Bradley Weddle.
- Gdzie jest teraz? - Przestał przychodzić do pracy.
- Do domu też nie wrócił. - Pamiętam go.
- Wiesz, gdzie go znaleźć? - Jestem niemal pewien.
Niech nasz przyjaciel celuje w serce.
Burmistrz chce cię widzieć.
No już, ruszaj się.
Już dziewięć miesięcy tu siedzę i dopiero teraz mnie przesłuchujesz.
Dlaczego?
Mam powód, by interesować się twoimi naukowymi osiągnięciami.
Zwłaszcza twoją współpracą z pułkownikiem Marshem,
która podobno dotyczyła statku kosmicznego z podziemi
i pewnej młodej Iratjanki, która...
przebywa obecnie w areszcie.
Pułkownik Marsh był głupcem.
Wierzył, że dziewczyna jest kluczem do starej wotańskiej przepowiedni.
Typowe bzdury o końcu świata.
Chciał, bym ją rozcięła i zobaczyła, jak ona działa.
Zrobiłaś to?
Zmuszono mnie do tego.
Co odkryłaś?
Nic.
Powiedziałam już wszystko, co wiem.
Nie powiedziałaś mi o sejfie w twoim gabinecie.
Nie mam żadnego sejfu.
Co w nim jest?
- Prawa ręka. - Nie.
Pomyśl o czymś miłym, na przykład o Gwiazdce.
Nie.
Szukasz towarzystwa?
Drink mi wystarczy. Daj mi dużo lodu.
Jestem na służbie.
Przyszedł już Bradley Weddle?
Z reguły przychodzi koło piątej i wytacza się koło trzeciej.
To on jest zamachowcem?
Ukradł dwie skrzynki przenikaczy i nie było go dziś w pracy.
Poczekamy na niego razem.
No to...
Co z Kenyą?
- Nie ma jej. - Jak to nie ma?
Mamy sporo do nadrobienia.
Tak więc minął już prawie rok i...
Wciąż powtarzam sobie, że czekam na Kenyę,
ale cały czas dręczy mnie myśl, że ona...
Nie żyje?
- Mylę się? - Już wiele razy stąd uciekała.
Czy wtedy przeprowadzałaś się do jej mieszkania i nosiłaś jej ubrania?
Wiesz, straciłam poprzednią pracę.
Pomówmy o czymś milszym.
Podoba ci się nowy wygląd baru?
Tak.
Bardzo.
Bycie właścicielką NeedWant ma swoje plusy.
Nie muszę chodzić na spotkania rady.
- Nie musisz wygłaszać przemów. - Nie ma żadnych komplikacji.
Tylko seks i pieniądze.
Pechowy łowca ark i pełna litości ślicznotka.
Jak mam ci okazać tę litość?
Nie wiem. Co proponujesz?
Jak schwytasz zamachowca, wróć tutaj,
to podziękuję ci, jak należy.
Pomóż mi trochę!
To Nolan?
Przecież to Nolan, nie?
Skąd on się tu wziął?
Zastrzelił tego chłopca z Casti.
- Po co tu wrócił? - Jak wrócił do miasta?
Musimy szybko znaleźć zamachowca.
Do czego jest podłączona ta kamera?
Mamy tu cały system. Pokażę ci.
Dostarczyłaś ostrze?
- Ten psychol odciął mi palec. - Pottinger zaraz wyjeżdża.
To koniec!
Daj mi to. Dawaj, mówię.
Wpuśćcie mnie tam. Wpuśćcie!
- Wstawaj. - Cofnij się!
Burmistrz!
Zdrajca!
Na ziemię!
Zabierzcie ich do celi!
Zdaje się, że ocaliłeś mi życie.
Nie mógłbym znieść, że ktoś ginie od podłego ciosu w plecy.
Kastitjanie cenią sobie honor. To, jak wypadają w oczach innych.
- Mówię: zdaje się, że mnie ocaliłeś. - Nie zależy mi na wdzięczności.
Ale by ci nie przeszkadzała. Ubiegasz się o zwolnienie.
Odpowiednia chwila wiele znaczy, prawda?
Jakież miałem szczęście, że byłeś obok,
gdy nasz pechowiec Karulot mnie zaatakował, prawda?
Już nigdy się nie dowiemy, co nim kierowało.
Prawda?
- Mogę zadać pytanie, burmistrzu? - Ależ oczywiście, pytaj.
Co byś pomyślał o kimś, kto umie przekonać kogoś do morderstwa,
a potem poświęca tego bliźniego dla własnych celów?
Cóż...
Uznałbym, że jest pomysłowy i niebezpieczny.
Dodajmy też, że więzienie nauczyło go szacunku do tego,
jaką rolę pełni w świecie.
Na wolności taka osoba mogłaby...
dużo zrobić dla Republiki,
nieprawdaż?
Gdyby pracowała dla kogoś takiego, jak ty.
To prawda, taka osoba mogłaby być dla mnie bardzo użyteczna.
Za 10 lat...
gdy odbędzie już swój wyrok.
Skończyliśmy.
Macie całe miasto na tacy, co nie, cukiereczku?
Burmistrz tego zażądał.
Jestem dość stary, by pamiętać hakowanie, GPS i drony z kamerami.
Kiedy będziecie mieli dość?
Gdy odzyskamy to wszystko.
Uważaj, czego pragniesz, republikanko.
Wesoły kowboj z ciebie, co?
Serio? Nazwałaś mnie wesołym kowbojem?
Spójrz na swoją twarz i swoją postawę.
Świrujesz twardziela-żartownisia.
Jak byłeś dzieckiem, pewnie w kółko oglądałeś Gwiezdne wojny.
Wiesz, przeżyliśmy długą i krwawą wojnę.
Niektórzy z nas rozwinęli coś, co się nazywa poczuciem humoru...
- Bullshtak. - By nie zwariować.
Nie próbujesz zamaskować złych wspomnień z wojny.
Wszyscy takie mamy.
Próbujesz ukryć, że podoba ci się to, jak jest teraz.
Jeździsz sobie swoim gratem, ze swoim seksi Chewbaccą,
chupujesz dziwki, a jak ktoś ci podskakuje, to strzelasz.
Brakuje tylko, byś nazwał to cudo
przy swoim pasie blasterem.
Spełniasz swoje marzenia. Musiałeś tylko przeżyć 10 lat wojny
i katastrofę, która niemal zniszczyła powierzchnię Ziemi.
Ciekawa przemowa jak na kogoś, kogo dopiero poznałem.
Przyznaj, podoba ci się taki świat.
Plac zabaw dla faceta, który woli zostać chłopcem
niż zrozumieć, że dla większości ten świat to piekło.
A co z panią, pani kapitan?
Co sprawiło, że połknęłaś haczyk Republiki Ziemi?
Gdy miałam osiem lat, banda dezerterów z Kolektywu Wotan
zabiła moją matkę i brata.
Nie miałam kogo wezwać. Nic nie mogłam zrobić.
Gdy ludzie widzą flagi Republiki i moje kamery,
mogą czuć się bezpiecznie na ulicy.
Jeśli to jest cena za cywilizację
lub za to, co możemy z niej uratować, jestem gotowa ją zapłacić.
Gotowe.
Ma kryjówkę poza zasięgiem kamery.
To przyczepa Skevura.
Stróż prawa wie, że sprzedałem ci przenikacze.
To nie jest stróż prawa. Uspokój się i bierz wóz.
Już prawie po wszystkim.
Skevur!
Minęło tyle czasu.
- Nie mam nic do ukrycia. - Dowody mówią co innego.
Nic do ukrycia, tak?
Więc jesteś dumny, że zabiłeś ludzi
- bombą, która zjada ich od środka. - Nie chciałem ich zabić.
- A kogo chciałeś? - Nie mam nic do powiedzenia.
D-4, Skevur. Dwie puste koperty.
To oznacza drugą bombę. Gdzie ona jest?
Może być gdziekolwiek.
Gdzie ona jest?
Na światło Rayetso.
Co do...?
Stahma!
- Bomba przenikaczowa, uciekać! - Stój!
Stahma, bomba!
Wysiadaj.
- Bomba, uciekajcie! - Stahma.
Uciekaj!
Z drogi. Uciekajcie.
No dobra. W porządku.
Rozbroiłem ją.
Witaj w domu, Nolan.
Dzięki.
Dobra robota.
Propozycje zakupu wozów. Jeśli nie przeszkadzam...
Chętnie je przejrzę.
Na dłuższą metę taniej by było budować pojazdy w mieście.
Ale opłacenie kogoś z zewnątrz zapewnia infrastrukturę i...
bezpieczeństwo.
Nie interesuje mnie, co robisz poza pracą.
- Doceniam dyskrecję. - Co się stało?
Stróż prawa złapał zamachowca.
Ocalił wielu ludzi. Pijemy na koszt lokalu.
Nolan wie, co robi.
Miałaś rację.
Dziękuję.
Mamo, nic ci się nie stało?
Wszystko w porządku.
To zasługa stróża prawa.
Skevur to zrobił.
Ty mu na to pozwoliłeś.
To ty kazałaś go pobić.
Zmusiła mnie do tego słabość syna.
Tym razem zrobisz, co należy.
Ty sam.
Przykro mi, że musiałaś się tu przemęczyć.
- To nie twoja wina. - Co za odmiana, nie?
- Powinniśmy znaleźć nocleg. - Nie czekaj na mnie.
- A ty dokąd? - Obiecałam coś Tommy'emu.
- Tommy? Jest w porządku. - Jesteś idiotą.
- Lubimy go, to porządny mężczyzna. - Mam to gdzieś!
Miły chłopiec, ma duże możliwości.
Proszę, nie. Żałuję tego, co zrobiłem.
- Zostaw mnie stróżowi prawa. - Chciałeś zabić moją matkę.
Nie dałeś mi wyboru.
Mężczyzna, który nie obroni rodziny,
zasługuje na śmierć tchórza.
Nie musisz być taki, jak twoi rodzice. Możesz okazać litość.
Błagam cię.
Głupi shtak!
Wyryję swoje imię...
w twoich wnętrznościach!
Gratuluję, Nolan.
Byłbym zachwycony, gdybyś został tu jako stróż prawa.
Wybacz, nie do mnie z tą prośbą.
Daj mi z nim porozmawiać.
Nolan!
Nolan, zaczekaj.
Nie będę pracował dla Republiki.
Szczerze mówiąc, nie wiem, czemu ty to robisz.
Na przykład dlatego, że warto robić tyle, ile można.
Warto odejść, gdy sytuacja jest z góry przegrana.
Przecież nie jesteś taki.
Widziałam cię z ofiarami bomby. Obchodzą cię inni, nic nie poradzisz.
- Nie mów za mnie. Nie znasz mnie. - Ależ znam.
Chcesz, by Irisa była bezpieczna?
Odznaka pomoże ci o to zadbać.
Wiem, jak to jest mieć władzę i jak jest jej nie mieć.
- Lepiej ją mieć. - To jest Republika.
Wkroczyła do miasta i nigdzie się nie wybiera.
- To ona ma władzę. - Brytyjska okupacja Indii
- trwała zaledwie chwilę. - Daj spokój!
- Okupacja Indii? - Kiedyś to było Saint Louis.
Dzisiaj to Defiance, jutro może być tu jeszcze coś innego.
Ale to zawsze będzie nasz dom i za wszelką cenę
musimy go chronić przed wszelkimi zagrożeniami.
Przemyślę to.
Na przemyśleniu się nie skończy.
Nie zmieniłaś się tak bardzo, wiesz o tym?
Idę do środka.
Stawiam kolejkę.
STRÓŻ PRAWA DEFIANCE
Tekst polski: Joanna Kaniewska